Krótko i na temat: Airbag - All Rights Removed

Parę zdań o drugiej płycie Norwegów z zespołu Airbag, zatytułowanej "All Rigthts Removed"

1. Zespół dalej gra to, co grał do tej pory, czyli balladowy, bardzo melodyjny prog rock z dużą ilością solówek gitarowych.
2. Z pierwszego zdania wynika też, że Airbag w dalszym ciągu silnie wzoruje się na Pink Floyd...
3. ... i czyni to znakomicie.
4. Gdyby zespół chciał zrobić sobie żart ze słuchaczy i napisał "Guitars - David Gilmour", to sam zainteresowany musiałby składać oficjalne dementi, że ostatnio niczego w Norwegii nie nagrywał, bo gitarzysta gra dokładnie jak "Głos i Gitara Pink Floyd"...
5. ...nie kopiując bezczelnie nut, lecz idealnie wpisując się w styl gry Gilmoura.
6. W okolicach środka 17-minutowego Homesick I-III pojawia się na dodatek partia klawiszy wypisz-wymaluj ś.p. Ricka Wrighta.
7. Same utwory, a jest ich sześć, mogłyby być bardziej zróżnicowane, bo po kilku przesłuchaniach nie sposób odróżnić jednego od drugiego. Z drugiej strony dzięki temu płyty słucha się, jakby była jednym utworem...
8. ...bardzo ładnym, wpadającym w ucho, bardzo melodyjnym, z patetycznymi solówkami gitarowymi.
9. Homesick I-III, jako całość trochę się jednak chyba wybija ponad przeciętność, szczególnie partia gitary w 14. minucie :)

Bardzo solidna płyta. 8/10

Krótko i na temat: Nightwish - Imaginaerum

Parę luźnych przemyśleń na temat ostatniego albumu zespołu Nightwish.

1. Dla osób, które uważają, że Nightwish to był przede wszystkim operowy głos Tarji Turunen: album jest beznadziejny, nie powinien zostać wydany pod szyldem Nightwish i w ogóle co ten Holopainen sobie wyobraża? 0/10 i do widzenia.

2. Dla wszystkich pozostałych: FAN-TAS-TY-CZNA PŁY-TA!!!

3. Nie pamiętam albumu, w którym od razu podobały mi się wszystkie utwory. Wszystkie. Od razu.

4. Zawiera melodie wbijające się w pamięć jak najsłynniejsze teksty pana Zimocha w ilości przekraczającej błędy hiszpańskich sędziów piłkarskich. 75 minut muzyki z jedną, maleńką skazą. 

5. Album niesamowicie różnorodny - prawie każda piosenka utrzymana jest w innym klimacie: Storytime przypominający Amaranth z Dark Passion Play, Slow, Love, Slow w klimacie filmów noir. I Want My Tears Back z celtyckimi naleciałościami. Orientalizujące Arabesque. Musicalowe Scaretale. Turn Loose the Mermaids mające elementy żeglarskiej ballady. Patetyczne Last Ride of the Day. Zagrane tylko przez orkiestrę Imaginaerum. I to wszystko na jednym albumie!

6. Fantastyczne melodie. Wszystkie gwiazdy pop mogą się schować, bo żadna popularna piosenka nie wpada w ucho tak jak co najmniej połowa utworów na Imaginaerum. A szczególne wyróżnienia należą się I Want My Tears Back (z naciskiem na solo, troszkę podobne do maidenowego Dance of Death), Turn Loose the Mermaids oraz Last Ride of the Day.

7. Wady? Jedna dość duża - Song of Myself. Przez 7 minut utwór rozwija się w kierunku piosenki roku, zostawiając wilsonowego Raidera II daleko za plecami, aż tu nagle przestają śpiewać i zaczynają gadać. I ględą już do końca, czyli przez kolejne 7 minut. Klimat jest, szczególnie, gdy w tle zaczyna grać gitara, ale to nie są te emocje, które zespół budował przez ponad 60 minut grania. Ta deklamowana część Song of Myself przypomina dreamtheaterowe Repentance.

Podsumowując - jedna z najlepszych płyt 2011 roku. Gdyby nie siedmiominutowa recytacja w Song of Myself byłaby dycha. A tak tylko 9,5/10

Krótko i na temat: A Dramatic Turn of Events. Dream Theater.

Parę zdań na temat wydanego w 2011 roku albumu Dream Theater, o wielce wymownym tytule A Dramatic Turn of Events.

1. Pomimo znaczącej zmiany w składzie (brak perkusisty - założyciela i twarzy zespoły, Michela Portnoya) zespół gra to samo, co grał do tej pory. Żadnych rewolucji w brzmieniu nie ma. Są za to zmiany...
2. ... choć rozpoczynający album, i promujący teledyskiem całe dzieło On the Backs of Angels mógłby znaleźć się na jednej z poprzednich płyt i pasowałby do nich idealnie. Mi ten utwór bardzo przypomina duet Constant Motion, A Rite of Passage, czyli utwory, które promowały dwa poprzednie albumy Dream Theater.
3. Większość utworów brzmi tak, jakby były poskładane z klocków, czasami nie do końca do siebie pasujących  (dlaczego początek Lost Not Forgotten jest spokojny, a Breaking All Illusions zaczyna się berdzo energetycznie?). Mam wrażenie,m że można by pociąć Bridges in the Sky, Outcry, Lost Not Forgotten i Breaking All Illusions i losowo poskładać powstałe fragmenty, a wynik byłby równie dobrze słuchalny i równie spójny jak utwory zamieszczone na płycie.
4. Płyta jest dość trudna w odbiorze. Według mnie powodem takiego stanu rzeczy jest straszne kombinowanie z melodiami. Co chwila pojawiają się jakieś dziwne przeszkadzajki, co pół minuty na główny plan wysuwa się inna melodia. Na początku człowiek słucha płyty w atmosferze strasznego chaosu. Szczyt zostaje osiągnięty w instrumentalnej części Outcry.
5. Na 9 utworów trzy z nich to ballady. Poza tym jest jest jeszcze 12 minut Breaking All Illusions, które też można pod balladę podciągnąć.
6. Na płycie dominują gitary Petrucciego i klawisze Rudessa. Do tej pory bardzo mocno akcentowane były też partie perkusyjne, ale, że perkusistę trzeba było najpierw znaleźć przed nagraniem tej płyty, więc można było jego partie troszkę przyciszyć. A szkoda.
7. Narzekanie narzekaniem, ale nie jest to płyta zła. Jej problemem chyba jest to, że pomysłów chłopaki mięli na 200 minut muzyki, a zmieścili wszystko w 77 minutach.
8. Brakuje utworu, który wgniatałby w glebę. Na Black Clouds & Silver Linings był The Count of Tuscany. Na Systematic Chaos był podzielony na dwie części In the Presence of Enemies. Tutaj do tej roli aspirują Outcry, Breaking All Illusions i Lost Not Forgotten, ale żaden z nich nie zapada w pamięć tak, jak wcześniej wspomniane utwory.
9. Nie ma utworów wybitnych, ale nie ma też beznadziejnych. Wszystko jest na bardzo wysokim poziomie, ale żadna kompozycja nie wybija się powyżej tego poziomu.

Podsumowując, pomimo wad, nie jest to płyta zła. Jak się osłucha, to jest bardzo przyjemna. Jednak na początku trochę zawodzi, bo nie wpada w ucho za pierwszymi przesłuchaniami. 7/10

Krótko i na temat: Blackfield - Welcome to My DNA

Blackfield - Welcome to My DNA

Kilka słów na temat ostatniej (stan na połowę stycznia 2012 roku ;) ) płyty duetu Blackfield.

1. Bez owijania w bawełnę: trzeci Blackfield w żadnym momencie nie wytrzymuje porównania z poprzednimi albumami kapeli. Jest słabszy i tyle.
2. Jest to dobra płyta. Momentami nawet bardzo dobra.
3. Jednak słabsza od poprzednich dwóch - raz jeszcze powtarzam.
4. Brakuje tej płycie killera, jakimi dla dwóch poprzednich Blackfieldów były "Cloudy Now" i "The End of the World".
5. Niektóre utwory sprawiają wrażenie niedokończonych. Szczególnie czuć to w otwierającym album "Glass House" - w momencie gdy słuchacz przygotowuje się na jakieś krótkie, fajne solo Stevena Wilsona, utwór się wycisza i zaczyna się "Go to Hell". Szkoda. Podobnie jest w przypadku kończącego płytę "DNA". Co ciekawe jeden utwór wcześniej jest "Zigota", która kończy się fajną gitarową wstawką. Coś takiego na zakończenie całej płyty dałoby lepszy efekt, niż nijaki "DNA". A przecież dokładnie ci sami ludzie nagrali "Cloudy Now"... Tym bardziej, że po ostatnim Go now and never come back aż prosi się o mocniejszy akcent.
6. Jest tutaj utwór kapitalny, inny niż to, do czego Wilson/Geffen przyzwyczaili - "Blood". Prawie w całości instrumentalny (dopiero pod koniec utworu wchodzi mantrowany wers Here comes the blood). Wspaniały, trochę orientalizujący kawałek, z fajnym rytmem, fajną melodią.
7. Jest grupa utworów, które zapadają w pamięć: "Waving", z fajnym przyspieszeniem w środku; "Oxygen" z przyjemnym refrenem i miłym motywem gitarowym; "Far Away" - śliczna miniaturka; "Zigota" za wspomnianą wcześniej końcówkę.
8. Pozostałe utwory są przyjemne, ale giną w przeciętności i szybko się o nich zapomina.
9. Niby 11 utworów, ale płyta trwa niecałe 40 minut. Trochę mało. Jedna dodatkowa piosenka i już by to lepiej wyglądało. Przecież "Memories in My Head" Riverside trwa tylko 7 minut mniej, a nikt nie próbuje nazwać jej pełnoprawnym albumem. Z resztą - EP Porcupine Tree "Nil Recurring" trwa 28 minut.

Szału nie ma, ale słucha się z przyjemnością. 6,5/10.

Bonus:

Teledysk do utworu Waving